Categorie: Kinderloosheid

Brief over ongewenste kinderloosheid

Op de blog van Freya (http://blog.freya.nl/blogs) kwam ik onderstaande brief tegen. De brief circuleert al enige tijd op internet en verwoordt, mijns inziens, precies wat ongewenste kinderloosheid met je doet.

*********

“Ik wil mijn gevoelens over mijn ongewenste kinderloosheid met je delen, want ik wil graag dat je mijn strijd begrijpt. Ik weet dat het moeilijk is om te begrijpen wat ongewenste kinderloosheid nu werkelijk betekent, er zijn momenten waarop ik het zelf ook niet begrijp. Deze strijd heeft intense en ongewone gevoelens bij mij losgewoeld en ik ben soms bang dat mijn reacties hierover door jou verkeerd begrepen worden. Ik hoop dat mijn vermogen om dit te dragen en jouw vermogen om dit te begrijpen zullen toenemen omdat ik mijn gevoelens met je deel. Ik wil graag dat je me begrijpt.

Jij zult me misschien zien als: geobsedeerd, humeurig, depressief, jaloers, te serieus, onaangenaam, agressief, vijandig en cynisch. Dit zijn geen bewonderenswaardige karaktertrekken, geen wonder dat je mijn ongewenste kinderloosheid moeilijk te begrijpen vindt. Ik beschrijf mezelf liever als: verward, bang, geïsoleerd en alleen, schuldig en beschaamd, boos, verdrietig, moedeloos en van streek.

Ongewenste kinderloosheid maakt dat ik me verward voel omdat ik jaren de pil genomen heb om een zwangerschap te voorkomen en nu voelt het ironisch dat ik dat gedaan heb. Ik voel me verward omdat ik dacht dat als ik maar beter, langer, toegewijder, slimmer aan alle vruchtbaarheidsbehandelingen zou deelnemen, ik wel zwanger zou raken. Niets bleek minder waar.

Ongewenste kinderloosheid maakt me bang. Ongewenst kinderloos zijn zit vol onzekerheden en ik heb toch definitieve antwoorden op mijn vragen nodig. Hoelang duurt mijn verdriet? Wat moet ik met mijn leven als ik geen moeder word? Hoe lang moet deze vernedering nog duren? Hoeveel pijn moet ik nog verdragen? Waarom kan mijn lijf niet doen wat ik wil? Waarom doet het zoveel pijn? Ik ben bang voor mijn emoties, bang voor mijn onbetrouwbare lijf en bang voor mijn toekomst.

Door ongewenste kinderloosheid voel ik me geïsoleerd en alleen. Overal word ik herinnerd aan baby’s. Het lijkt wel of ik de enige ben die aan deze onzichtbare vloek lijdt. Ik neem afstand van mensen met kinderen, omdat het pijn doet met hen te communiceren. Niemand weet hoe afschuwelijk mijn verdriet is. Alhoewel ik normaal verstandig kan denken, ben ik nu achterdochtig. Verlies ik mijn vermogen te relativeren? Ik voel me zo alleen en ik vraag me af of ik dit zal overleven.

Ik voel me schuldig en beschaamd door mijn ongewenste kinderloosheid. Regelmatig vergeet ik dat onvruchtbaarheid een medisch probleem is en als zodanig behandeld zou moeten worden. Het onvruchtbaar zijn vernietigt mijn zelfvertrouwen en het voelt alsof ik faal. Waarom word ik gestraft? Wat heb ik gedaan dat ik dit verdien? Ben ik het niet waard om een kind te hebben? Is dit het eind van mijn familielijn, is dit het eind van mijn bestaan? Zal mijn familie zich voor mij schamen? Het is gemakkelijk je zelfvertrouwen te verliezen en je beschaamd te voelen.

Ongewenste kinderloosheid maakt me boos. Alles maakt me boos, en ik weet dat ik mijn boosheid bij de verkeerde mensen neerleg. Ik ben boos op mijn lijf, omdat het me in de steek laat, ondanks dat ik altijd goed voor mijn lijf heb gezorgd. Ik ben boos op mijn partner, omdat we het verdriet niet kunnen delen, omdat we elk op een eigen manier met dit verdriet omgaan. En elkaar niet willen lastig vallen met nog meer verdriet. Ik wou dat er iemand was die me kon helpen. Ik ben boos op mijn familie, omdat zij wel kinderen hebben en ooit opa en oma zullen worden. Eigenlijk ben ik boos op iedereen. Iedereen heeft wel een simpele oplossing voor mijn probleem. Iedereen denkt zo veel te weten over ongewenste kinderloosheid. Iedereen zegt te veel en luistert te weinig.

Ik voel me verdrietig en moedeloos door mijn ongewenste kinderloosheid. Ik heb mijn toekomst verloren, en niemand kent de intensiteit van mijn verdriet. Ongewenste kinderloosheid ontneemt me mijn energie. Ik heb nog nooit zo veel en zo gemakkelijk gehuild. Ik ben verdrietig omdat mijn huwelijk hierdoor onder zo veel meer druk staat. Ik ben verdrietig omdat kinderloosheid me dwingt om egoïstisch te zijn. Ik ben verdrietig omdat ik veel vriendschappen en contacten met anderen heb verloren omdat deze strijd zoveel energie van mij vergt. Vrienden met kinderen prefereren het gezelschap van andere mensen met kinderen. Ik ben omringd met baby’s, vrouwen die in verwachting zijn, kinderspeelplaatsen, geboortekaartjes, verhalen over bevallingen, kraamvisites, kinderfilms, kinderverjaardagen en meer waar ik geen zin in heb om mee geconfronteerd te worden. Ik voel me verdrietig en moedeloos.

Mijn kinderloosheid maakt me wankel. Mijn leven staat in de wachtstand. Beslissingen nemen over mijn leven lijkt onmogelijk. Ik kan maar niet beslissen over mijn carrière, welke hobby ik wil, of ik op vakantie ga en meer van zulke dingen. Hoe meer ik worstel met het kinderloos zijn, hoe minder controle ik er over lijk te hebben. Deze worsteling kent helaas geen termijn en lijkt zonder einde te zijn. Ik wankel omdat ik geen duidelijke, gemakkelijke antwoorden op mijn vragen vind.

Soms voel ik de paniek wegglijden en leer ik stukje bij beetje met kinderloosheid om te gaan. Ik leer te luisteren naar mezelf en ik leer assertief te vragen wat ik nodig heb, in plaats van agressief te zijn. Ik probeer meer te zijn dan een kinderloos mens, door al worstelend het plezier in het leven weer terug te vinden. Dat valt soms niet mee.

Jij kunt me helpen. Ik weet dat je om me geeft en ik weet dat kinderloosheid onze relatie beïnvloedt. Jij hebt verdriet omdat ik verdriet heb, wat mij pijn doet, doet jou ook pijn. Ik geloof dat we elkaar kunnen helpen, want samen zijn we sterk. Misschien kunnen de onderstaande hints jou helpen mijn ongewenste kinderloosheid te begrijpen.

Je hoeft alleen maar naar me te luisteren. Laat me weten dat ik met mijn verhaal bij je terecht kan. Doordat ik over mijn verdriet kan praten, worden dingen duidelijk voor me. Ik krijg inzicht in mijn eigen verdriet. Praten is voor mij moeilijk als ik voel dat jij eigenlijk geen tijd hebt om te luisteren. Dus zeg het me als je geen tijd hebt. Vertel me geen succesverhalen van andere paren die te kampen hadden met ongewenste kinderloosheid en hoe gemakkelijk hun probleem was opgelost. Ieder geval is weer anders en je helpt me er beslist niet mee. Geef me geen advies, maar stel me belangstellende vragen. Vertel me dat je in vertrouwen naar mijn verhaal zult luisteren, zo win je ook mijn vertrouwen.

Ik heb je steun nodig. Begrijp dat mijn beslissingen niet zomaar zijn genomen, ik heb er nachten over wakker gelegen. Zeg me dat je mijn beslissingen respecteert, ook al ben je het er zelf niet mee eens, want je weet dat ik ze weloverwogen heb genomen. Vraag me niet: “Weet je het wel zeker?”, maar zeg me dat je begrijpt dat omgaan met ongewenste kinderloosheid hard werken is.

Voel je niet ongemakkelijk in mijn aanwezigheid. Door te praten over ongewenste kinderloosheid kun je je ongemakkelijk gaan voelen. Ben je bang de verkeerde dingen te zeggen? Vertel me als je bang bent dat je me zult kwetsen met wat je zegt. Vraag me of ik over mijn verdriet wil praten. Soms wil ik er namelijk helemaal niet over praten en op andere momenten lijkt het wel of ik niet kan stoppen met vertellen over mijn verdriet. Door te vragen laat je ook weten dat je nog steeds met me meeleeft.

Blijf correct in je opmerkingen. Ik maak wel eens grapjes over ongewenst kinderloos zijn, dat is een manier om met dit verdriet om te gaan. Maar het is absoluut niet grappig als anderen hierover grapjes maken. Kwets me niet door opmerkingen te maken als: “Weet je wel hoe je “het” moet doen?” Bagatelliseer mijn strijd niet door te zeggen: “Neem maar een van mijn kinderen.” Ook help je me niet als je zegt: “Je weet maar nooit, geluk zit in een klein hoekje.” Dwing me niet op kraamvisite te gaan als ik dat niet wil. Verwacht niet van me, nu ik zelf geen kinderen heb, dat ik die van anderen maar moet vertroetelen. Ik voel me al verdrietig en schuldig genoeg, en ik heb geen behoefte me hierover ook nog schuldig te voelen.

Blijf eerlijk tegen mij. Zeg me als je tijd nodig hebt om te wennen aan de beslissingen die ik heb genomen. Als je iets niet begrijpt, vraag het me dan. Verzwijg geen zwangerschappen van jezelf of van anderen voor mij. Ook al word ik verdrietig als je me dit vertelt, het maakt me verdrietiger als je het verzwijgt.

Ik wil graag dat je goed geïnformeerd bent over ongewenste kinderloosheid. Laat niemand je wijs maken dat het verdriet van ongewenst kinderloos zijn wel over gaat als je een kind adopteert of dat je vanzelf zwanger raakt als je er maar niet zo veel mee bezig bent. Zeg nooit dat het Gods wil is, dat ik geen kinderen heb. Bekritiseer niet mijn keuzes, of hoe ik mijn leven invul. Wees er van verzekerd dat ik zelf meer dan voldoende informatie heb verzameld om de keuzes te kunnen maken die ik heb gemaakt.

Wees geduldig. Onthoud dat ongewenste kinderloosheid een rouwproces is. Het heeft tijd nodig, veel tijd. Er zijn geen garanties, geen juiste antwoorden, geen handige gereedschapjes, over hoe te rouwen. Elk rouwt op z’n eigen manier. Mijn behoeftes kunnen wisselen. Terwijl ik gisteren privacy nodig had, kan het zijn dat ik vandaag jouw steun zeer nodig heb. Jij hebt emoties over ongewenste kinderloosheid en ik ook. Sta me toe boos, verdrietig, blij of hoopvol te zijn. Bagatelliseer mijn emoties niet, geef me de ruimte om deze emoties te voelen, en geef me tijd.

Moedig me aan om mijn gevoel voor humor te gebruiken. Wijs me op dingen waar ik blij van word. Herinner me er aan dat ik meer ben dan een onvruchtbaar mens. Help door jouw kracht met mij te delen.

Weet dat mijn verdriet over mijn ongewenste kinderloosheid nooit helemaal over zal zijn, omdat het mijn hele leven heeft beïnvloed. Ik word nooit meer de persoon die ik was, door de strijd die ik heb gevoerd.

Dank je wel dat je deze reis met me wilt maken, door je begrip te tonen.”

 

 

 

Ongewenste kinderloosheid

Ongewenste kinderloosheid: twee beladen woorden voor stellen die ermee geconfronteerd worden. Als meisje en later als jonge vrouw word je er voortdurend op gewezen dat je, na je eerste menstruatie, zwanger kunt raken en dat je dus voorzichtig moet zijn. Met dat vanzelfsprekende gevoel/gegeven word je volwassen (tenzij het een bewuste keuze is om geen kinderen te willen krijgen) en op een gegeven moment is de tijd daar om ook daadwerkelijk moeder te willen worden. Helaas blijkt dan dat één op de zes stellen te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblematiek en van deze stellen blijft uiteindelijk 3% ongewenst kinderloos. Tot zover de statistiek.

Mijn man en ik horen, tot op heden, helaas ook tot de, hierboven genoemde, 3%. Na zeven jaar is het voor ons duidelijk dat we waarschijnlijk nooit vader en moeder zullen worden. Zeven jaar lang hebben we geleefd tussen hoop en wanhoop, tussen verdriet, (kortstondig) geluk en pijn en nu zijn we aan het einde van deze emotionele en fysieke achtbaan en blijven we achter met lege handen. Althans zo voelt het voor ons. Onze directe omgeving reageert gemengd. Velen hebben we pas later op de hoogte gesteld omdat je zoiets intiems nu eenmaal het liefste voor je wilt houden. Opmerkingen (hoe goed bedoeld ook!) als : “Geef de hoop niet op”, “Neem een huisdier”, “Je bent nog jong genoeg en je weet nooit” hielden ons in eerste instantie zeker op de been, maar naarmate ons traject vorderde, werden het eerder opmerkingen die ons verdriet deden omdat ons gevoel zo anders was.

In het begin was ik oprecht blij en gelukkig voor vriendinnen en familieleden die wel gewoon zwanger werden en een kindje kregen. Ook nu ben ik nog wel oprecht blij als ik hoor dat iemand zwanger is van hun tweede of zelfs derde kindje, maar het doet ook steeds meer pijn. Te lang heb ik dat gevoel weggestopt. Als ik er maar niet aan dacht, was het er ook niet. Misschien heeft onze omgeving dat gevoeld want er werd bijna nooit naar gevraagd. Misschien hielden zij de hoop die wij in onze harten al vaak niet meer voelden.

Toevallig zijn onlangs twee vriendinnen bevallen van hun tweede kindje en vorige week was ik kleertjes aan het uitzoeken als kraamcadeautje. Toen ik met die lieve, kleine shirtjes in mijn handen stond, schreeuwde alles in me dat ik wilde dat ik deze kocht voor ons kindje.

Vorig jaar ben ik heel even zwanger geweest. Een wonder noemde de arts het. Nagenoeg onmogelijk. Voor we er echt van durfden te genieten, kreeg ik, na 2 maanden, een miskraam. Weer stonden we met lege handen en ons verdriet was groter dan ooit. Het rompertje en de knuffel die ik al had gekocht, liggen nu in de kast en herinneren me er iedere keer aan hoe het had kunnen zijn. Toch ben ik ook dankbaar hoe dubbel dat soms ook voelt. Nu is het alweer bijna een jaar later en ben ik vooral toe aan rust. We hebben behoefte aan afsluiting hoewel je zoiets, denk ik, nooit echt kunt afsluiten.

De vereniging Freya (www.freya.nl) is er voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Daar kan en mag ik mezelf zijn en hoef ik me niet groot te houden. Het voelt als een thuis. Gisteren heb ik me daar aangemeld als vrijwilliger. Ik zal dan misschien nooit moeder worden, maar ik hoop wel dat ik mensen mag gaan ondersteunen en troosten en met hun mee mag hopen en bidden opdat hun grootste wens wel waarheid mag worden.

Veel liefs, Bianca

 

   

Gedicht Stil verdriet

Dit gedicht schreef ik een tijdje geleden naar aanleiding van onze onvervulde kinderwens en het noodgedwongen moeten opgeven van het adoptieproces. Nog steeds zijn er momenten dat ik me verdrietig voel om wat er niet is en mogelijk ook nooit zal komen, maar steeds meer komt er berusting voor in de plaats. Het leven wil het zo en ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn.

Stil verdriet

Stil verdriet

Verdriet dat bijna niemand ziet
Pijn tot in het diepste van je ziel
Wat is het leven soms koud en kil
 
Ik wil niet treuren om iets dat er nog niet is
En misschien wel nooit zal zijn
En toch doet het pijn
Omdat mijn leven het nu eenmaal anders wil
 
Stil verdriet
Zichtbaar, maar ook weer niet
Gelukkig zal ik eens weten waarom
Maar voor nu is er stilte

(B. Hertog-Vromen, 16 april 2012)

 

 
 

Gedicht voor mijn engel

Elke ochtend lees ik een stukje uit het boek “Boek van het eeuwige leven. Een cursus in sterven” van Willem Glaudemans. Een prachtig, inspirerend boek die onze angst voor de dood doet wegnemen of zoals op de kaft zo mooi verwoord wordt: “Een boek voor stervenden, nabestaanden, geestelijk verzorgers, rituelenbegeleiders, begrafenisondernemers, stervensbegeleiders en verplegend personeel, en vooral een boek voor de levenden.” Het boek beschrijft prachtig het hele proces van het vertrek van onze ziel uit ons lichaam en haar reis door de verschillende lichtsferen tot aan de terugkeer naar God.
Een speciale rol in dit proces is weggelegd voor onze Lichtengel die ons tijdens ons leven hier op aarde als ook na onze dood begeleidt en steunt. Zonder enige veroordeling en vanuit onvoorwaardelijke liefde. Engelen hebben altijd een bijzondere plaats ingenomen in mijn leven. Al meerdere keren heb ik hun liefdevolle aanwezigheid mogen ervaren en hun hulp heeft me al vaker behoed voor een slechte afloop. Helaas spreek ik mijn dankbaarheid niet vaak genoeg naar ze uit. Onderstaand gedicht beschrijft de dankbaarheid die ik voel voor mijn Lichtengel, alle andere engelen en lichtwezens. Ik dank jullie vanuit mijn hele hart, ziel en geest dat jullie mijn leven letterlijk vleugels geven en me dragen met jullie liefde, steun, vergevingsgezindheid en onvoorwaardelijke liefde.

“En de ziel spreekt:

Dank je lieve engel, engel van licht,
engel van mijn levenslicht,
dank je voor alles wat je voor me deed,
voor de inzichten die jij met een vleugeltip
op mijn voorhoofd hebt gestipt,
voor de boodschappen die jij me hebt ingefluisterd,
voor de liefdevolle duwtjes die jij me gegeven hebt,
telkens weer, als ik de weg kwijt was.
Dank je voor de levensdraden die jij
aan elkaar hebt geknoopt,
zodat ik precies op het juiste moment
de juiste mensen en middelen tegenkwam.
Dank je dat je mij met je vleugels hebt beschermd
toen het leven ruw was en vol risico,
en mijn ziel gedragen hebt door ziekte, angst en pijn.
Dank je voor je altijd aanwezige zachte omhulling.
Dank je dat jij mijn gebeden naar God hebt gebracht
en met Zijn antwoord bent teruggekeerd.
Dank je voor je licht dat mijn leven heeft opgetild,
zodat het voor anderen kon stralen.
Dank je lieve engel, engel van licht,
engel van mijn levenslicht.”

Willem Glaudemans – Boek van het eeuwige leven. Een cursus in sterven.