Brief over ongewenste kinderloosheid

Op de blog van Freya (http://blog.freya.nl/blogs) kwam ik onderstaande brief tegen. De brief circuleert al enige tijd op internet en verwoordt, mijns inziens, precies wat ongewenste kinderloosheid met je doet.

*********

“Ik wil mijn gevoelens over mijn ongewenste kinderloosheid met je delen, want ik wil graag dat je mijn strijd begrijpt. Ik weet dat het moeilijk is om te begrijpen wat ongewenste kinderloosheid nu werkelijk betekent, er zijn momenten waarop ik het zelf ook niet begrijp. Deze strijd heeft intense en ongewone gevoelens bij mij losgewoeld en ik ben soms bang dat mijn reacties hierover door jou verkeerd begrepen worden. Ik hoop dat mijn vermogen om dit te dragen en jouw vermogen om dit te begrijpen zullen toenemen omdat ik mijn gevoelens met je deel. Ik wil graag dat je me begrijpt.

Jij zult me misschien zien als: geobsedeerd, humeurig, depressief, jaloers, te serieus, onaangenaam, agressief, vijandig en cynisch. Dit zijn geen bewonderenswaardige karaktertrekken, geen wonder dat je mijn ongewenste kinderloosheid moeilijk te begrijpen vindt. Ik beschrijf mezelf liever als: verward, bang, geïsoleerd en alleen, schuldig en beschaamd, boos, verdrietig, moedeloos en van streek.

Ongewenste kinderloosheid maakt dat ik me verward voel omdat ik jaren de pil genomen heb om een zwangerschap te voorkomen en nu voelt het ironisch dat ik dat gedaan heb. Ik voel me verward omdat ik dacht dat als ik maar beter, langer, toegewijder, slimmer aan alle vruchtbaarheidsbehandelingen zou deelnemen, ik wel zwanger zou raken. Niets bleek minder waar.

Ongewenste kinderloosheid maakt me bang. Ongewenst kinderloos zijn zit vol onzekerheden en ik heb toch definitieve antwoorden op mijn vragen nodig. Hoelang duurt mijn verdriet? Wat moet ik met mijn leven als ik geen moeder word? Hoe lang moet deze vernedering nog duren? Hoeveel pijn moet ik nog verdragen? Waarom kan mijn lijf niet doen wat ik wil? Waarom doet het zoveel pijn? Ik ben bang voor mijn emoties, bang voor mijn onbetrouwbare lijf en bang voor mijn toekomst.

Door ongewenste kinderloosheid voel ik me geïsoleerd en alleen. Overal word ik herinnerd aan baby’s. Het lijkt wel of ik de enige ben die aan deze onzichtbare vloek lijdt. Ik neem afstand van mensen met kinderen, omdat het pijn doet met hen te communiceren. Niemand weet hoe afschuwelijk mijn verdriet is. Alhoewel ik normaal verstandig kan denken, ben ik nu achterdochtig. Verlies ik mijn vermogen te relativeren? Ik voel me zo alleen en ik vraag me af of ik dit zal overleven.

Ik voel me schuldig en beschaamd door mijn ongewenste kinderloosheid. Regelmatig vergeet ik dat onvruchtbaarheid een medisch probleem is en als zodanig behandeld zou moeten worden. Het onvruchtbaar zijn vernietigt mijn zelfvertrouwen en het voelt alsof ik faal. Waarom word ik gestraft? Wat heb ik gedaan dat ik dit verdien? Ben ik het niet waard om een kind te hebben? Is dit het eind van mijn familielijn, is dit het eind van mijn bestaan? Zal mijn familie zich voor mij schamen? Het is gemakkelijk je zelfvertrouwen te verliezen en je beschaamd te voelen.

Ongewenste kinderloosheid maakt me boos. Alles maakt me boos, en ik weet dat ik mijn boosheid bij de verkeerde mensen neerleg. Ik ben boos op mijn lijf, omdat het me in de steek laat, ondanks dat ik altijd goed voor mijn lijf heb gezorgd. Ik ben boos op mijn partner, omdat we het verdriet niet kunnen delen, omdat we elk op een eigen manier met dit verdriet omgaan. En elkaar niet willen lastig vallen met nog meer verdriet. Ik wou dat er iemand was die me kon helpen. Ik ben boos op mijn familie, omdat zij wel kinderen hebben en ooit opa en oma zullen worden. Eigenlijk ben ik boos op iedereen. Iedereen heeft wel een simpele oplossing voor mijn probleem. Iedereen denkt zo veel te weten over ongewenste kinderloosheid. Iedereen zegt te veel en luistert te weinig.

Ik voel me verdrietig en moedeloos door mijn ongewenste kinderloosheid. Ik heb mijn toekomst verloren, en niemand kent de intensiteit van mijn verdriet. Ongewenste kinderloosheid ontneemt me mijn energie. Ik heb nog nooit zo veel en zo gemakkelijk gehuild. Ik ben verdrietig omdat mijn huwelijk hierdoor onder zo veel meer druk staat. Ik ben verdrietig omdat kinderloosheid me dwingt om egoïstisch te zijn. Ik ben verdrietig omdat ik veel vriendschappen en contacten met anderen heb verloren omdat deze strijd zoveel energie van mij vergt. Vrienden met kinderen prefereren het gezelschap van andere mensen met kinderen. Ik ben omringd met baby’s, vrouwen die in verwachting zijn, kinderspeelplaatsen, geboortekaartjes, verhalen over bevallingen, kraamvisites, kinderfilms, kinderverjaardagen en meer waar ik geen zin in heb om mee geconfronteerd te worden. Ik voel me verdrietig en moedeloos.

Mijn kinderloosheid maakt me wankel. Mijn leven staat in de wachtstand. Beslissingen nemen over mijn leven lijkt onmogelijk. Ik kan maar niet beslissen over mijn carrière, welke hobby ik wil, of ik op vakantie ga en meer van zulke dingen. Hoe meer ik worstel met het kinderloos zijn, hoe minder controle ik er over lijk te hebben. Deze worsteling kent helaas geen termijn en lijkt zonder einde te zijn. Ik wankel omdat ik geen duidelijke, gemakkelijke antwoorden op mijn vragen vind.

Soms voel ik de paniek wegglijden en leer ik stukje bij beetje met kinderloosheid om te gaan. Ik leer te luisteren naar mezelf en ik leer assertief te vragen wat ik nodig heb, in plaats van agressief te zijn. Ik probeer meer te zijn dan een kinderloos mens, door al worstelend het plezier in het leven weer terug te vinden. Dat valt soms niet mee.

Jij kunt me helpen. Ik weet dat je om me geeft en ik weet dat kinderloosheid onze relatie beïnvloedt. Jij hebt verdriet omdat ik verdriet heb, wat mij pijn doet, doet jou ook pijn. Ik geloof dat we elkaar kunnen helpen, want samen zijn we sterk. Misschien kunnen de onderstaande hints jou helpen mijn ongewenste kinderloosheid te begrijpen.

Je hoeft alleen maar naar me te luisteren. Laat me weten dat ik met mijn verhaal bij je terecht kan. Doordat ik over mijn verdriet kan praten, worden dingen duidelijk voor me. Ik krijg inzicht in mijn eigen verdriet. Praten is voor mij moeilijk als ik voel dat jij eigenlijk geen tijd hebt om te luisteren. Dus zeg het me als je geen tijd hebt. Vertel me geen succesverhalen van andere paren die te kampen hadden met ongewenste kinderloosheid en hoe gemakkelijk hun probleem was opgelost. Ieder geval is weer anders en je helpt me er beslist niet mee. Geef me geen advies, maar stel me belangstellende vragen. Vertel me dat je in vertrouwen naar mijn verhaal zult luisteren, zo win je ook mijn vertrouwen.

Ik heb je steun nodig. Begrijp dat mijn beslissingen niet zomaar zijn genomen, ik heb er nachten over wakker gelegen. Zeg me dat je mijn beslissingen respecteert, ook al ben je het er zelf niet mee eens, want je weet dat ik ze weloverwogen heb genomen. Vraag me niet: “Weet je het wel zeker?”, maar zeg me dat je begrijpt dat omgaan met ongewenste kinderloosheid hard werken is.

Voel je niet ongemakkelijk in mijn aanwezigheid. Door te praten over ongewenste kinderloosheid kun je je ongemakkelijk gaan voelen. Ben je bang de verkeerde dingen te zeggen? Vertel me als je bang bent dat je me zult kwetsen met wat je zegt. Vraag me of ik over mijn verdriet wil praten. Soms wil ik er namelijk helemaal niet over praten en op andere momenten lijkt het wel of ik niet kan stoppen met vertellen over mijn verdriet. Door te vragen laat je ook weten dat je nog steeds met me meeleeft.

Blijf correct in je opmerkingen. Ik maak wel eens grapjes over ongewenst kinderloos zijn, dat is een manier om met dit verdriet om te gaan. Maar het is absoluut niet grappig als anderen hierover grapjes maken. Kwets me niet door opmerkingen te maken als: “Weet je wel hoe je “het” moet doen?” Bagatelliseer mijn strijd niet door te zeggen: “Neem maar een van mijn kinderen.” Ook help je me niet als je zegt: “Je weet maar nooit, geluk zit in een klein hoekje.” Dwing me niet op kraamvisite te gaan als ik dat niet wil. Verwacht niet van me, nu ik zelf geen kinderen heb, dat ik die van anderen maar moet vertroetelen. Ik voel me al verdrietig en schuldig genoeg, en ik heb geen behoefte me hierover ook nog schuldig te voelen.

Blijf eerlijk tegen mij. Zeg me als je tijd nodig hebt om te wennen aan de beslissingen die ik heb genomen. Als je iets niet begrijpt, vraag het me dan. Verzwijg geen zwangerschappen van jezelf of van anderen voor mij. Ook al word ik verdrietig als je me dit vertelt, het maakt me verdrietiger als je het verzwijgt.

Ik wil graag dat je goed geïnformeerd bent over ongewenste kinderloosheid. Laat niemand je wijs maken dat het verdriet van ongewenst kinderloos zijn wel over gaat als je een kind adopteert of dat je vanzelf zwanger raakt als je er maar niet zo veel mee bezig bent. Zeg nooit dat het Gods wil is, dat ik geen kinderen heb. Bekritiseer niet mijn keuzes, of hoe ik mijn leven invul. Wees er van verzekerd dat ik zelf meer dan voldoende informatie heb verzameld om de keuzes te kunnen maken die ik heb gemaakt.

Wees geduldig. Onthoud dat ongewenste kinderloosheid een rouwproces is. Het heeft tijd nodig, veel tijd. Er zijn geen garanties, geen juiste antwoorden, geen handige gereedschapjes, over hoe te rouwen. Elk rouwt op z’n eigen manier. Mijn behoeftes kunnen wisselen. Terwijl ik gisteren privacy nodig had, kan het zijn dat ik vandaag jouw steun zeer nodig heb. Jij hebt emoties over ongewenste kinderloosheid en ik ook. Sta me toe boos, verdrietig, blij of hoopvol te zijn. Bagatelliseer mijn emoties niet, geef me de ruimte om deze emoties te voelen, en geef me tijd.

Moedig me aan om mijn gevoel voor humor te gebruiken. Wijs me op dingen waar ik blij van word. Herinner me er aan dat ik meer ben dan een onvruchtbaar mens. Help door jouw kracht met mij te delen.

Weet dat mijn verdriet over mijn ongewenste kinderloosheid nooit helemaal over zal zijn, omdat het mijn hele leven heeft beïnvloed. Ik word nooit meer de persoon die ik was, door de strijd die ik heb gevoerd.

Dank je wel dat je deze reis met me wilt maken, door je begrip te tonen.”

 

 

 

Domheid versus wijsheid

Ik ben momenteel het boek ‘Wie domme dingen doet, wordt wijs’ van Lisette Thooft aan het lezen. Een erg leuk, maar vooral inspirerend boek met diverse inzichten voor spirituele groei.

Domheid wordt vaak gezien als iets slechts; als iets dat niet past in onze huidige maatschappij. We moeten er allemaal naar streven perfect te zijn, maar is dat wel zo? Als het leven (en wij dus ook) perfect zouden zijn, zou het leven dan nog wel leuk en uitdagend zijn of zouden we dan juist doodgaan van verveling? Problemen (groot en klein), zorgen en pijnlijke/traumatiserende ervaringen laten ons vaak juist de waarde van het leven inzien en achteraf blijken deze ervaringen levensveranderd te zijn. Een zegen in plaats van een vloek. Natuurlijk, op het moment dat je iets negatiefs treft, zie je het positieve van deze ervaring niet in, maar als je er later op kunt en durft terug te kijken, zie je de verandering. Je gaat het leven anders waarderen en ziet in hoe kostbaar het is. Je wilt niet meer aan de oppervlakte leven, maar juist de diepte van het leven ervaren.
Ik ben me er terdege van bewust dat ik nu generaliseer want niet iedereen zal dit zo voelen. Het ligt heel erg aan de eigen instelling. Vaak is het een (leer)proces en die kosten tijd en aandacht en gaan vaak gepaard met vallen en opstaan.

In mijn eigen leven zijn er vele momenten geweest dat ik overspoeld dreigde te raken door pijnlijke/traumatiserende ervaringen en grote en kleine problemen. Zo vaak dacht ik dat ik de bodem van de put nu toch echt wel bereikt had, maar dan gebeurde er weer iets waardoor ik nog dieper viel en de wereld in me en om me heen nog iets donkerder werd. Juist door al deze ervaringen groeide mijn levenskracht; groeide in mij de wens te overleven om zo uiteindelijk boven mezelf uit te stijgen en de werkelijke schoonheid van het leven waar te nemen. Al deze ervaringen hebben mij tot een verrijkt mens gemaakt.

Domme dingen doen, is dus nog niet zo dom als we vaak denken. Fouten maken we allemaal en we leren ervan en dat is waar het leven om gaat: Leren, inzichten verwerven en groeien zodat we, op de laatste dag van ons leven, met een tevreden en vervuld gevoel kunnen terugkijken en we, vanuit de grond van ons hart, kunnen zeggen: “Ik heb geleefd”!


Een bijzonder plek met een bijzondere boodschap

Een aantal maanden geleden waren we op vakantie in Engeland. Een land dat ons thuis geworden is en waar we zo vaak als mogelijk is, naar terugkeren. De ruige, onaangetaste natuur, de vriendelijkheid en correctheid van de Engelsen en de vele spirituele plaatsen hebben ons hart veroverd en onze ziel geraakt. Hoe vaker we in Engeland komen, hoe dichter we bij onze kern komen. Het keltische geloof lijkt in onze ziel te zijn ingesleten en (spirituele) plaatsen als Avebury & Glastonbury voelen als thuis.

Zittend op een bankje in de mooie tuin van de Glastonbury Abbey, ver weg van alle hectiek en stress, daalde een enorme rust op me neer. Het was alsof de plek zelf tot me sprak. De wind fluisterde woorden die alleen mijn hart verstond en de bijzondere, eeuwenoude bomen omarmden me met hun onvoorwaardelijke liefde. Thuisgekomen in het moment leek het alsof mijn ik vervaagde en ik mee werd genomen op een innerlijke reis door verleden en heden. Er vormden zich woorden in mijn hart. Een grens- en tijdsoverschrijdende, spirituele ervaring die ik nooit meer zal vergeten. De woorden/een kort gedicht resoneerden door in mij en snel schreef ik ze op:

“Hervind in je verleden je heden en toekomst
Alles is één; verbonden met elkaar
Door de eeuwen heen herleeft alles
Tijd en ruimte bestaan niet”

Nog vaak denk ik terug aan dat moment. Ik put er vaak kracht uit om de dagelijkse hectiek van het leven te doorstaan en weer even tot rust te komen bij mezelf. Een bijzondere plek met een bijzondere boodschap. Niet alleen voor mij, maar voor eenieder die het horen wil immers wij allen zijn één; ontsprongen uit dezelfde, eeuwenoude Bron.

 

 

 

 

 

Levensgeluk gaat internationaal!!!

Nog een beetje verbouwereerd, maar kreeg zonet een mailtje van mijn uitgever en deze heeft onlangs een contract afgesloten met een Amerikaanse uitgever en zij gaan mijn boek in het engels vertalen zodat het ook beschikbaar zal zijn op de Amerikaanse en Engelstalige markt! Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan doen met gedichten zonder de sfeer ervan aan te tasten, maar ik vind dit toch ook wel erg leuk!!! Mijn boek “Levensgeluk” gaat internationaal!!!