Ongewenste kinderloosheid

Ongewenste kinderloosheid: twee beladen woorden voor stellen die ermee geconfronteerd worden. Als meisje en later als jonge vrouw word je er voortdurend op gewezen dat je, na je eerste menstruatie, zwanger kunt raken en dat je dus voorzichtig moet zijn. Met dat vanzelfsprekende gevoel/gegeven word je volwassen (tenzij het een bewuste keuze is om geen kinderen te willen krijgen) en op een gegeven moment is de tijd daar om ook daadwerkelijk moeder te willen worden. Helaas blijkt dan dat één op de zes stellen te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblematiek en van deze stellen blijft uiteindelijk 3% ongewenst kinderloos. Tot zover de statistiek.

Mijn man en ik horen, tot op heden, helaas ook tot de, hierboven genoemde, 3%. Na zeven jaar is het voor ons duidelijk dat we waarschijnlijk nooit vader en moeder zullen worden. Zeven jaar lang hebben we geleefd tussen hoop en wanhoop, tussen verdriet, (kortstondig) geluk en pijn en nu zijn we aan het einde van deze emotionele en fysieke achtbaan en blijven we achter met lege handen. Althans zo voelt het voor ons. Onze directe omgeving reageert gemengd. Velen hebben we pas later op de hoogte gesteld omdat je zoiets intiems nu eenmaal het liefste voor je wilt houden. Opmerkingen (hoe goed bedoeld ook!) als : “Geef de hoop niet op”, “Neem een huisdier”, “Je bent nog jong genoeg en je weet nooit” hielden ons in eerste instantie zeker op de been, maar naarmate ons traject vorderde, werden het eerder opmerkingen die ons verdriet deden omdat ons gevoel zo anders was.

In het begin was ik oprecht blij en gelukkig voor vriendinnen en familieleden die wel gewoon zwanger werden en een kindje kregen. Ook nu ben ik nog wel oprecht blij als ik hoor dat iemand zwanger is van hun tweede of zelfs derde kindje, maar het doet ook steeds meer pijn. Te lang heb ik dat gevoel weggestopt. Als ik er maar niet aan dacht, was het er ook niet. Misschien heeft onze omgeving dat gevoeld want er werd bijna nooit naar gevraagd. Misschien hielden zij de hoop die wij in onze harten al vaak niet meer voelden.

Toevallig zijn onlangs twee vriendinnen bevallen van hun tweede kindje en vorige week was ik kleertjes aan het uitzoeken als kraamcadeautje. Toen ik met die lieve, kleine shirtjes in mijn handen stond, schreeuwde alles in me dat ik wilde dat ik deze kocht voor ons kindje.

Vorig jaar ben ik heel even zwanger geweest. Een wonder noemde de arts het. Nagenoeg onmogelijk. Voor we er echt van durfden te genieten, kreeg ik, na 2 maanden, een miskraam. Weer stonden we met lege handen en ons verdriet was groter dan ooit. Het rompertje en de knuffel die ik al had gekocht, liggen nu in de kast en herinneren me er iedere keer aan hoe het had kunnen zijn. Toch ben ik ook dankbaar hoe dubbel dat soms ook voelt. Nu is het alweer bijna een jaar later en ben ik vooral toe aan rust. We hebben behoefte aan afsluiting hoewel je zoiets, denk ik, nooit echt kunt afsluiten.

De vereniging Freya (www.freya.nl) is er voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Daar kan en mag ik mezelf zijn en hoef ik me niet groot te houden. Het voelt als een thuis. Gisteren heb ik me daar aangemeld als vrijwilliger. Ik zal dan misschien nooit moeder worden, maar ik hoop wel dat ik mensen mag gaan ondersteunen en troosten en met hun mee mag hopen en bidden opdat hun grootste wens wel waarheid mag worden.

Veel liefs, Bianca

 

   

Ter inspiratie: Gabriella’s Song

Soms kom je teksten en muziek tegen die je intens raken. Onderstaande lied wordt gezongen in de film “As it is in Heaven”. Het, van origine Zweedse, lied raakte me enorm ook al verstond ik er in eerste instantie niks van. Inmiddels is het mijn lijflied geworden.
Hoe zwaar het leven ook soms is of kan zijn, uiteindelijk is het JOUW leven ongeacht wat anderen van je vinden!

Als ons leven hier op aarde ten einde loopt, wil dan niet iedereen het gevoel hebben geleefd te hebben zoals dat voor hem/haar goed voelt? Ik in ieder geval wel! Uiteraard met respect en liefde 🙂

Gabriella’s Song

I’ve got this short time on earth
And my longing has brought me here
All I lacked and all I gained
My trust was far beyond words
That has shown me a little bit
Of the heaven I’ve never found
All my living days
I will live as I desire
I want to feel I’m alive
Knowing I was good enough
I have only left it sleeping
Maybe I never had a choice
Just the will to stay alive
To be strong and to be free
To see day arise from night
I am here and my life is only mine
And the heaven I thought was there
I’ll discover it there somewhere
It is now that my life is mine
And yet it’s the way that I chose
I want to feel I’m alive
I have never lost who I was
All I want is to be happy being who I am
I want to feel that I’ve lived my life

Inspiratiebronnen

Ik krijg wel vaker de vraag door wie of wat ik geïnspireerd word. Tijd om daar eens een blog aan te wijden.
Inspiratie is te halen uit diverse bronnen: Mensen ver weg en dichtbij, de natuur om ons heen, de diverse geloofsstromingen, muziek, boeken en films.

Hieronder heb ik een ‘kleine’ opsomming gemaakt van de boeken en films die me geïnspireerd hebben/inspireren:

Boeken:

– De Alchemist – Paulo Coelho
– Mijn Dinsdagen Met Morrie – Mitch Albom
– Door Licht Verbonden – Loes van Loon
– Leven Aan De Grens – Marinus van den Berg & Carlo Leget
– Bruggen Naar Morgen – Marinus van den Berg
– Van levenskunst tot stervenskunst : over spiritualiteit in de palliatieve zorg – Carlo Leget
– Het laatste raam : werken in een huis waar mensen sterven – Marinus van den Berg
– Benjamins Boom – Patty Harpenau
– Zielsgezond – Annemarie Postma
– Ik Hou Van Mij – Annemarie Postma
– Het Veld – Lynne Mctaggart
– Spoedcursus Verlichting – Tijn Touber
– De Kabbalist – Geert Kimpen
– Proef – Thich Nhat Hanh
– Waar Heb Ik Dit Aan Verdiend – Anselm Grün
– Wijsheid Van Pelgrims – Anselm Grün
– Boek Van Het Eeuwige Leven – Willem Glaudemans
– Boek Van Vergeving – Willem Glaudemans
– Zielsgesprekken – Kees Hugenholz
– Wat Gebeurt Er Als Je Dood Gaat? – Hans Stolp
– Stervensbegeleiding In Een Nieuwe Tijd – Hans Stolp
– Licht In Het Donker: Woorden Van Steun Bij Ziekte – Manu Keirse
– Zelfs als het me mijn leven kost : systeemopstellingen met ziekten en aanhoudende symptomen – Stephan Hausner
– Meisje Tess – Christel Grijpma-Samuels

Lezen is voor mij een ware passie en mijn boekenkast(en) is dan ook overvol. Ik heb hierboven de, voor mij, belangrijkste inspiratiebronnen neergezet.

Films:

– Les Invasions Barbares
– Third Star
– As It Is In Heaven
– Amour
– The Help
– The Color Purple
– The Diving Bell and The Butterfly
– Gandhi
– What The Bleep Do We Know
– De Goede Dood
– Beyond
– Oranges And Sunshine
– Remember Me
– 50/50
– One Life

 

Wie ben ik?

Gisteren, wandelend door het prachtige Gulpdal nabij Slenaken in het Limburgse Heuvelland, overviel me een gevoel van intens verdriet. De laatste maanden hebben erg in het teken van afscheid nemen gestaan en het einde daarvan is helaas nog niet in zicht. Afscheid nemen van het aardse leven, afscheid nemen van mensen en dieren die mij zeer nabij staan of gestaan hebben. Een afscheid op meerdere niveau’s: van het aardse leven, van de dierbaren die achter blijven, van ons aardse (fysieke) lichaam en van het eigen ‘ik’.
De afgelopen jaren heb ik enorm veel gelezen over rouw(en) en sterven en de begeleiding daarvan, maar het wordt een ander verhaal als het onszelf raakt. Opeens wordt die boekenwijsheid tastbaar en onvermijdelijk. Het naderende afscheid brengt ook veel wezenlijke levensvragen naar boven met als hoofdvraag “Wie ben ik?”. Eigenlijk wordt, juist in die laatste momenten van ons leven, pas echt zichtbaar wie we zijn en waarvoor we geleefd hebben. Ons hele leven komt samen in één vraag: “Wie ben ik?”.

Geïnspireerd en geraakt door deze vraag schreef ik onderstaand gedicht.

Wie ben ik?

Ik ben een ziel
Een Goddelijk wezen
Eén met alles

Ik ben alomtegenwoordig
Met en door alles verbonden
Licht en donker; eenheid

Ik ben de Bron
Deel van alles
En alles is in mij

Ik ben ik
Die is en blijven zal
Ik ben

(Bianca Hertog-Vromen, 07 april 2013)

Het ‘ik’ zal voortleven: in onze harten en herinneringen, maar fysiek tastbaar is het niet meer. Afscheid nemen blijft een moeilijk iets voor ons mensen. Het definitieve karakter ervan benauwt ons. Ik merk aan mezelf dat ik er enerzijds dankbaar voor ben, maar er anderzijds ook het liefste voor zou willen weglopen. Helaas gaat dat niet. De dood is onvermijdelijk. Ik hoop, bid en wens dat God de stervende genadig wil zijn en zijn lijden wil verzachten. Mijn aardse hart huilt in stilte mee, maar mijn alwetende ziel weet dat de dood niet het einde is, maar pas het begin. Het begin naar iets veel groters en allesomvattend. Die wetenschap troost me en ik voel dat het goed is.