Gedicht voor een overleden dierbare

Gisteravond, of beter gezegd vannacht, kon ik weer niet slapen door de pijn in mijn rug en benen. Hoe vreselijk ik deze momenten ook vind, het zijn vaak de momenten van de meeste diepgang en inspiratie omdat ik dan juist naar mijn innerlijke kern ga om veiligheid en geborgenheid te ervaren. Even geen angst en pijn meer voelen, maar even één zijn met mezelf.
Vanuit het niets kwam er een gedicht in me op. Geïnspireerd door de vele boeken die ik gelezen heb over rouwbegeleiding en met name stervensbegeleiding. Het gedicht is niet per se bedoeld voor een specifiek persoon, maar aan de andere kant ook weer wel. Het gaat over alle lieve & bijzondere mensen waarvan ik afscheid heb moeten nemen, maar die nog steeds in mijn hart en geest aanwezig zijn. Hun liefde blijft voelbaar en ik ben intens dankbaar dat ze deel uitgemaakt hebben van mijn leven en het verrijkt hebben met hun liefde, wijsheid en zegeningen.
Het gedicht zal deel gaan uitmaken van mijn nieuwe gedichtenbundel “Met hart en ziel verbonden”

Gedicht voor een overleden dierbare

Mooi en bijzonder mens,
Ik dank je voor de persoon die jij was
Dat je op aarde gelopen hebt
Haar bezield hebt met jouw talenten

Ik dank je voor je onmetelijke kracht
Waarmee je jezelf hebt verheven
Voor je liefdevolle zoektocht naar al wat je bezielde
En de ontelbare wijsheden die je met ons allen gedeeld hebt

De levenslessen die je verworven hebt, behoren jou toe
Voor altijd ingekerfd in je ziel
De liefde die je verspreid hebt, zal voor altijd zichtbaar blijven
Ingeslepen in de schoot van Moeder Aarde

Lief en bijzonder mens,
Ik eer je en dank je
Jouw zielenlicht straalt door in ons
Jouw naam zal nooit vergeten worden

(B. Hertog-Vromen, 26 oktober 2012)


 

Gedicht Stil verdriet

Dit gedicht schreef ik een tijdje geleden naar aanleiding van onze onvervulde kinderwens en het noodgedwongen moeten opgeven van het adoptieproces. Nog steeds zijn er momenten dat ik me verdrietig voel om wat er niet is en mogelijk ook nooit zal komen, maar steeds meer komt er berusting voor in de plaats. Het leven wil het zo en ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn.

Stil verdriet

Stil verdriet

Verdriet dat bijna niemand ziet
Pijn tot in het diepste van je ziel
Wat is het leven soms koud en kil
 
Ik wil niet treuren om iets dat er nog niet is
En misschien wel nooit zal zijn
En toch doet het pijn
Omdat mijn leven het nu eenmaal anders wil
 
Stil verdriet
Zichtbaar, maar ook weer niet
Gelukkig zal ik eens weten waarom
Maar voor nu is er stilte

(B. Hertog-Vromen, 16 april 2012)

 

 
 

Gedicht voor mijn engel

Elke ochtend lees ik een stukje uit het boek “Boek van het eeuwige leven. Een cursus in sterven” van Willem Glaudemans. Een prachtig, inspirerend boek die onze angst voor de dood doet wegnemen of zoals op de kaft zo mooi verwoord wordt: “Een boek voor stervenden, nabestaanden, geestelijk verzorgers, rituelenbegeleiders, begrafenisondernemers, stervensbegeleiders en verplegend personeel, en vooral een boek voor de levenden.” Het boek beschrijft prachtig het hele proces van het vertrek van onze ziel uit ons lichaam en haar reis door de verschillende lichtsferen tot aan de terugkeer naar God.
Een speciale rol in dit proces is weggelegd voor onze Lichtengel die ons tijdens ons leven hier op aarde als ook na onze dood begeleidt en steunt. Zonder enige veroordeling en vanuit onvoorwaardelijke liefde. Engelen hebben altijd een bijzondere plaats ingenomen in mijn leven. Al meerdere keren heb ik hun liefdevolle aanwezigheid mogen ervaren en hun hulp heeft me al vaker behoed voor een slechte afloop. Helaas spreek ik mijn dankbaarheid niet vaak genoeg naar ze uit. Onderstaand gedicht beschrijft de dankbaarheid die ik voel voor mijn Lichtengel, alle andere engelen en lichtwezens. Ik dank jullie vanuit mijn hele hart, ziel en geest dat jullie mijn leven letterlijk vleugels geven en me dragen met jullie liefde, steun, vergevingsgezindheid en onvoorwaardelijke liefde.

“En de ziel spreekt:

Dank je lieve engel, engel van licht,
engel van mijn levenslicht,
dank je voor alles wat je voor me deed,
voor de inzichten die jij met een vleugeltip
op mijn voorhoofd hebt gestipt,
voor de boodschappen die jij me hebt ingefluisterd,
voor de liefdevolle duwtjes die jij me gegeven hebt,
telkens weer, als ik de weg kwijt was.
Dank je voor de levensdraden die jij
aan elkaar hebt geknoopt,
zodat ik precies op het juiste moment
de juiste mensen en middelen tegenkwam.
Dank je dat je mij met je vleugels hebt beschermd
toen het leven ruw was en vol risico,
en mijn ziel gedragen hebt door ziekte, angst en pijn.
Dank je voor je altijd aanwezige zachte omhulling.
Dank je dat jij mijn gebeden naar God hebt gebracht
en met Zijn antwoord bent teruggekeerd.
Dank je voor je licht dat mijn leven heeft opgetild,
zodat het voor anderen kon stralen.
Dank je lieve engel, engel van licht,
engel van mijn levenslicht.”

Willem Glaudemans – Boek van het eeuwige leven. Een cursus in sterven.





Trauma verwerking

Begin september ben ik vol enthousiasme begonnen aan de cursus Trauma-Coaching. Een uitermate fascinerend onderwerp dat, mijns inziens, nog te weinig onderzocht wordt.

Trauma’s: Wie heeft ze niet meegemaakt? Tijdens de eerste lesstof werd me al goed duidelijk hoe complex trauma’s zijn. Als een situatie als overweldigend of bedreigend wordt ervaren, zorgt ons sympatische zenuwstelsel ervoor dat ons lichaam in een volledige staat van paraatheid wordt gebracht voor een zogenaamde vecht- of vluchtreactie. Als wij onze situatie echter als kansloos inschatten, komen we in een staat van bevriezing terecht. Juist deze staat van bevriezing ligt waarschijnlijk aan de basis van het ontwikkelen van een trauma. Als het gevaar geweken is, doet er zich een ontlading voor waarbij de opgebouwde stress het lichaam kan verlaten. Echter deze natuurlijke ontlading is bij mensen vaak niet grondig genoeg waardoor de opgebouwde stress niet of maar gedeeltelijk uit het lichaam verdwijnt en ons systeem in een staat van opperste alertheid achterlaat mede ingegeven door angst. De stresshormonen, adrenaline en cortisol, zorgen er vervolgens voor dat de angstaanjagende ervaring in het emotionele gedeelte van de hersenen ingeslepen wordt. Vaak gebeurt deze koppeling onbewust zonder dat onze ratio erbij betrokken is. De overweldigende energie van de overlevingskracht blijft in ons zenuwstelsel aanwezig zonder dat deze gebruikt wordt en ons lichaam blijft gevangen in de tijd van het trauma.

Tot zover de theorie. In de praktijk heeft dit natuurlijk grote gevolgen voor het functioneren van mensen in het hier en nu. Er kunnen zich typische traumaverschijnselen voordoen zoals stress en paniekaanvallen, maar ook kan het zijn dat iemand totaal gefixeerd raakt op zijn/haar traumatische ervaring en hier steeds weer naar teruggetrokken wordt. Uiteindelijk zorgt dit alles voor een continue disbalans die kan uitmonden in een totale afsplitsing van het zelf.

Voor een getraumatiseerd persoon zijn alle herinneringen die betrekking hebben op het trauma (beeld, geluid, een lichamelijke sensatie) te indringend om toe te laten. Voor de verwerking van een trauma is een staat van rust dan ook van wezenlijk belang en dient er veiligheid, support en bescherming te zijn. Men moet het gevoel hebben helemaal zichzelf te mogen zijn. Dan pas kan het verwerken van een trauma pas echt gaan beginnen.

Een weg uit het donker; een weg naar het licht
Met vallen en opstaan; verdriet en pijn
Het verleden doorleefd; het heden vermeden
Tot daar eindelijk het besef is: “Ik mag er zijn!”
Het leed is geleden

(B. Hertog-Vromen, 18 oktober, 2012)