Dankbaar

Juist nu, mede door deze afschuwelijke vliegramp, de situatie in Gaza en alle ellende die zich in heden (en verleden!) heeft afgespeeld, ben ik zo ongelofelijk dankbaar dat ik in Nederland woon. Dat ik niet elke dag doodsangsten uitsta vanwege de oorlog in mijn land, dat er geen hongersnood heerst en er genoeg water is, dat ik mag zijn wie ik ben en wat ik geloof en dat er vrede heerst. We klagen met z’n allen wel over de regering, geld etc, maar hebben we het niet eigenlijk hartstikke goed hier?

Ik wil meer leren leven vanuit dankbaarheid omdat ik ook oprecht dankbaar ben. We maken de wereld en onze samenleving met ons allemaal. Als we proberen te leven vanuit liefde & dankbaarheid zal er, vroeg of laat, een verandering optreden. Dat is mijn grootste wens voor mijn toekomst en de toekomst voor allen die na ons komen.

 

IMG_0605

Ongewild kinderloos op moederdag/vaderdag

Gisteren was het weer moederdag en over een maand is het weer vaderdag. Een dag die elk jaar terugkomt. Een dag die zo mooi is/kan zijn voor alle (toekomstige) moeders/vaders. Die iedere keer weer speciaal voelt. Een dag ook die zo vanzelfsprekend is.
Waar echter vaak niet bij wordt stilgestaan, is dat moederdag/vaderdag ook een dag van pijn & verdriet kan zijn. Omdat je moeder/vader niet meer leeft, omdat er geen contact meer is met je moeder/vader of omdat je geen moeder/vader bent en dat (wellicht) ook nooit zult worden. Op deze dag sta ik juist extra stil bij dit soort (vaak verborgen) verdriet. Doe ik een handreiking naar mensen voor wie deze dag elk jaar pijnlijk is omdat er iets of iemand ontbreekt. Omdat deze dag niet altijd feestelijk is.

Ik weet hoe het voelt. Gelukkig kan ik moederdag/vaderdag wel nog vieren met mijn moeder/vader, maar zal ik zelf nooit de woorden ‘mama’ horen. Nooit een zelfgemaakt cadeautje krijgen of een ontbijtje op bed uit een ontplofde keuken. Het gemis, de pijn & het verdriet zijn op dit soort dagen zo voelbaar. Wat zou het fijn zijn als mensen die je lief zijn op dit soort dagen daar ook bij stilstaan. Dat er vreugde én verdriet mag zijn. Hand in hand. Samen, maar niet verborgen.

Op Facebook kwam ik zonet een lied tegen van Kelly Coffey “I would die for that”. Herkenbare gevoelens voor mensen voor wie zwanger worden niet vanzelfsprekend is.

 

 

 

 

Geluk en de kamers van de ziel

IMG_0605

In een recent artikel van de psycholoog René Diekstra in het tijdschrift GezondNu sprak hij over het leven als een huis dat uit 5 kamers bestaat: een werkkamer, een relatiekamer, een vrijetijdskamer, een gezondheidskamer en een zingevingskamer. Om een vervuld en gelukkig leven te leiden, dienen deze 5 kamers in balans te zijn. Aan de ene kamer zal meer aandacht worden gegeven dan aan de andere kamer(s), maar ze vragen wel alle 5 om onderhoud & aandacht anders raakt je (ziels)leven uit balans. Je blokkeert dan als het ware de natuurlijke levensstroom.

Deze vergelijking zette me wel aan het denken. Besteed ik zelf wel genoeg aandacht aan deze kamers van mijn ziel? Het maakte me er wederom van bewust hoezeer we vaak geleefd worden door alles dat moet: van onszelf, de maatschappij, ons werk/baas, vrienden/familie etc. en hoe vaak dat eigenlijk indruist tegen ons gevoel van wat we eigenlijk zouden willen en wat echt bij ons past. Als we werkelijk leren luisteren naar de stem van onze ziel, zullen we, als vanzelf, genoeg tijd, aandacht & liefde doorbrengen in deze kamers  en zal ons leven in balans zijn en ervaren we geluk.

Volgens René Diekstra zouden we 4 ‘dingen’ goed moeten kunnen om een gelukkig leven te leiden: liefhebben, werken, goed omgaan met verliezen in het leven en je verantwoorden. Hij zegt dat vooral het afleggen van verantwoording essentieel is en dan niet alleen de vaardigheid daarin, maar zeker ook de bereidheid daartoe. Het verwijst naar de ontwikkeling en de ontplooiing van je ziel. Het is een vorm van psychologisch groeien dat ons uiteindelijk in staat zal stellen een gelukkig en vervuld leven te leiden.

Juist door verantwoording af te leggen kun je de keuzes en beslissingen die je maakt voor jezelf, maar ook voor de ander verhelderen en inzichtelijker maken. Daardoor maak je ze beter te aanvaarden en te begrijpen. Zelfverantwoording leidt tot fundamentele, persoonlijke inzichten waardoor je toleranter wordt naar anderen, je relaties hechter worden en je zelfkennis groeit. Het stelt ons uiteindelijk in staat een gelukkig, liefdevol en betekenisvol leven te leiden en is dat niet ieders grootste wens?