Dankbaarheid

Een mooi woord: dankbaarheid. Het is iets dat we allemaal wel in meer of mindere mate nastreven, maar toch is het vaak moeilijk om oprecht dankbaar te zijn. Voor de positieve dingen in ons leven lukt dat vaak nog wel, maar voor de negatieve aspecten van ons leven is dat al een stuk minder zo niet onmogelijk. Waarom zouden we dankbaarheid moeten voelen voor de pijn of het verdriet dat we hebben meegemaakt of ons is aangedaan? Juist daar zijn, mijns inziens, de meest waardevolle levenslessen te leren. Juist in de momenten dat we verdriet, pijn, eenzaamheid of teleurstelling ervaren, krijgen we de mogelijkheid ons leven drastisch te veranderen. Het enige dat we daarvoor moeten doen, is ons openstellen en niet bang zijn. (meer…)

Dankbaar

Juist nu, mede door deze afschuwelijke vliegramp, de situatie in Gaza en alle ellende die zich in heden (en verleden!) heeft afgespeeld, ben ik zo ongelofelijk dankbaar dat ik in Nederland woon. Dat ik niet elke dag doodsangsten uitsta vanwege de oorlog in mijn land, dat er geen hongersnood heerst en er genoeg water is, dat ik mag zijn wie ik ben en wat ik geloof en dat er vrede heerst. We klagen met z’n allen wel over de regering, geld etc, maar hebben we het niet eigenlijk hartstikke goed hier?

Ik wil meer leren leven vanuit dankbaarheid omdat ik ook oprecht dankbaar ben. We maken de wereld en onze samenleving met ons allemaal. Als we proberen te leven vanuit liefde & dankbaarheid zal er, vroeg of laat, een verandering optreden. Dat is mijn grootste wens voor mijn toekomst en de toekomst voor allen die na ons komen.

 

IMG_0605

Ongewild kinderloos op moederdag/vaderdag

Gisteren was het weer moederdag en over een maand is het weer vaderdag. Een dag die elk jaar terugkomt. Een dag die zo mooi is/kan zijn voor alle (toekomstige) moeders/vaders. Die iedere keer weer speciaal voelt. Een dag ook die zo vanzelfsprekend is.
Waar echter vaak niet bij wordt stilgestaan, is dat moederdag/vaderdag ook een dag van pijn & verdriet kan zijn. Omdat je moeder/vader niet meer leeft, omdat er geen contact meer is met je moeder/vader of omdat je geen moeder/vader bent en dat (wellicht) ook nooit zult worden. Op deze dag sta ik juist extra stil bij dit soort (vaak verborgen) verdriet. Doe ik een handreiking naar mensen voor wie deze dag elk jaar pijnlijk is omdat er iets of iemand ontbreekt. Omdat deze dag niet altijd feestelijk is.

Ik weet hoe het voelt. Gelukkig kan ik moederdag/vaderdag wel nog vieren met mijn moeder/vader, maar zal ik zelf nooit de woorden ‘mama’ horen. Nooit een zelfgemaakt cadeautje krijgen of een ontbijtje op bed uit een ontplofde keuken. Het gemis, de pijn & het verdriet zijn op dit soort dagen zo voelbaar. Wat zou het fijn zijn als mensen die je lief zijn op dit soort dagen daar ook bij stilstaan. Dat er vreugde รฉn verdriet mag zijn. Hand in hand. Samen, maar niet verborgen.

Op Facebook kwam ik zonet een lied tegen van Kelly Coffey “I would die for that”. Herkenbare gevoelens voor mensen voor wie zwanger worden niet vanzelfsprekend is.

 

 

 

ย