Al bijna mijn hele leven ben ik (te) dik behalve de eerste 2 jaar van mijn leven. Toen had ik zelfs ondergewicht omdat ik veel te vroeg geboren was. Als ik mijn ouders in een hokje zou moeten stoppen, zou ik zeggen dat mijn vader ‘slank’ is en mijn moeder ‘normaal’. Qua eten at ik hetzelfde als mijn ouders. Snoep en frisdrank kreeg ik zelden tot nooit en mijn moeder kookte gezond en biologisch. Waar ik me al bijna mijn hele leven over verbaas, zijn de grote hoeveelheden die mijn vader kon eten. En ook nu eten mijn ouders (en veel anderen om mij heen) veel meer dan ik. Aan de beweging lag het ook niet want ik was een echt buitenkind en vanaf mijn 6e tot mijn 14e zwom en tenniste ik. Toch was ik veel dikker en steviger dan mijn leeftijdsgenootjes.Juist doordat ik dikker was, werd ik veel gepest. Op de lagere school was het een dagelijks ritueel en op de middelbare school zette deze ‘trend’ zich helaas voort. Altijd en overal kreeg ik opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd over ‘dat ik lelijk was’ ‘een varken was’ enz. Ik kan me nog goed herinneren dat we in de 5e klas van het gymnasium naar Rome gingen en ik de bus instapte. De grootste pestkop riep dat iedereen snel links moest gaan zitten want Bianca stapte in en anders viel de bus om. Nog steeds raakt deze opmerking me. Nog steeds voel ik de pijn en het verdriet die ik toen ook voelde omdat het me raakte op een plek die sowieso al pijn deed. Ik wilde niet zo zijn, maar ondanks alle diëten die ik ook als kind al volgde, werd ik niet noemenswaardig slanker. Sterker nog, het leek alsof ik alleen maar dikker werd. Het jarenlange pesten, heeft mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld heel erg beschadigd. Ik durf gerust te stellen dat ik mijn lichaam haat en dat doet me verdriet. Ik wil dit niet voelen. Ik wil van mijn lichaam houden omdat ik meer ben dan mijn gewicht en omdat ik het waard ben. Maar dit gevoel zit diep en is heel erg sterk. Misschien speelt ook mee dat ik zelden iets anders hoorde: ook mijn ouders en familie vond me te dik. De opmerking “Bianca is een leuke meid. Alleen jammer dat ze zo dik is” staat in mijn geheugen gegrift. Al deze opmerkingen hebben van mij een onzekere tiener, adolescent en volwassene gemaakt die zich het liefste verbergt in huis of in verhullende kleding. En juist dat begin ik steeds meer te haten.

Hoe komt het toch dat wij zo vaak de maatschappij, (sociale) media en anderen laten bepalen wie we zijn en hoe we ons voelen? Wanneer is iemand ‘goed’ genoeg? En ook al horen we zo vaak dat het innerlijke belangrijker is dan het uiterlijke, je merkt er niks van. Genadeloos worden (te) dikke vrouwen (en ook steeds meer mannen) afgestraft. Wordt hen publiekelijk verteld dat ze dat ijsje niet mogen eten ‘want ze zijn al dik genoeg’. Alsof wij daar niet elke dag mee worstelen en onszelf keihard afstraffen daarvoor! Waar halen zij eigenlijk het recht vandaan ook maar iets over ons te vinden?! Hebben zij ons leven geleefd? Weten zij hoezeer we elke dag onze stinkende best doen om te voldoen aan dat achterlijke ideaal? Dat wij onszelf vaak amper nog iets gunnen en ons leven ‘on hold’ zetten totdat we eindelijk ‘slank’ zijn?

Ik word er boos van, maar doe er helaas ook aan mee. Ik had gehoopt dat ik me daar, op mijn 38e, niks meer van zou aantrekken en gewoon blij zou zijn met wie ik ben en wat ik bereikt heb, maar niets is minder waar. Ik ben een expert geworden op het gebied van diëten en afvallen en heb bijna elk dieet wel geprobeerd. Ik ben zelfs een HBO opleiding Voedingskunde gaan volgen omdat ik wilde begrijpen hoe het toch kwam dat ik maar niet het gewicht bereikte dat als ‘slank’ gezien wordt. Nog steeds heb ik daar geen antwoord op. Wel weet ik inmiddels hoeveel factoren van invloed zijn op ons gewicht en op onze stofwisseling: stress, hormonen, medicijngebruik, voedselallergieën en darmbacteriën die door jarenlang antibioticagebruik kapot zijn gemaakt en het afvallen daardoor bemoeilijken.

Vandaag ben ik begonnen aan een nieuw dieet (koolhydraatarm) omdat een arts vorige week tegen me zei dat dat me echt zou gaan helpen. En zoals altijd ga ik er vol voor want aan wilskracht heeft het nooit gelegen (ook al geloven veel mensen dat niet). Ik wil het proberen omdat ‘slank’ zijn ook mijn ideaal is (geworden) en ik (tevergeefs) denk dat ik me dan gelukkiger zal gaan voelen en vooral meer geaccepteerd. Dat ik dan wel uit eten zal durven met mijn man en niet meer bang hoef te zijn voor nare opmerkingen of starende blikken. Dat ik dan wel weer een ijsje durf te gaan halen om exact dezelfde redenen. Dat ik me niet meer hoef te schamen voor mijn uiterlijk of bang hoef te zijn dat mijn uiterlijk anderen aanstoot geef. Dus accepteer ik maar weer dat ik een strikt dieet ga volgen waarbij ik heel veel niet meer mag. Het genieten (van het leven) komt later wel weer…

Maar steeds meer denk ik: ‘Waar ben ik in Godsnaam mee bezig?’. Gelukkig zijn deze geluiden ook steeds meer hoorbaar op (sociale) media. Termen als ‘fat shaming’ en ‘body positivity’ duiken steeds meer op en daar ben ik blij om. Het wordt tijd dat we gaan accepteren dat ieder lichaam mooi is en dat we niks te zeggen hebben over de lichamen van anderen! Dat datgene dat we nalaten als we deze aarde verlaten, het enige belangrijke is en dat het leven tekort is om er niet van te genieten.

Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb hierin, maar de eerste stapjes zijn er. Ik wil leven en me goed voelen omwille van wie ik ben en wat ik uitdraag. Ongeacht welk gewicht ik heb. Ik ben bovenal mens en wil daarvan gaan genieten want, na bijna 38 jaar, wordt dat tijd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.